Wat een dag

Vanochtend was het zo ver; mijn haar ging er af. Een heftig moment waar ik behoorlijk tegenop zag. Gelukkig krijg ik mijn haar een soort van terug, verwerkt in een haarband (Toupim-band). Toen het haar door de kapper verdeeld was in 32 staarten, ging de schaar er in. Poeh. Wat overbleef (of te voorschijn kwam) was een Sinead O’Connor look. Gelukkig werd ik vergezeld door Caroline en Miriam, die zich inmiddels het F-team noemen!

De afgelopen weken heb ik ondanks mijn ziekte regelmatig anoniem en normaal door de HEMA, PLUS enz. kunnen scharrelen. Fijn was dat. Het voelt alsof ik vanaf nu zichtbaar ziek ben, dat is wennen.

Na deze stap was het tijd voor appeltaart en hoe solidair van de meiden dat ook zij hun muts binnen ophielden!

’s Middags heb ik met Safira mijn haar naar Toupim in Amsterdam gebracht, stuk fijner dan opsturen. Het plan was daarna door de Jordaan banjeren. Dat viel in duigen door een ingelaste echo in het AVL.

Op de MRI die in het AVL eind december gemaakt is, bleek iets zichtbaar in mijn rechter (gezonde) borst. De kans dat het niks was of goedaardig was groot. Maar toch, het geeft onrust. Gelukkig bleek uit de echo meteen dat het loos alarm was. Al met al komen de emoties dan toch ten volle naar boven. Een mengeling van ontlading, opluchting, onzekerheid, verdriet, stress.

Toen was het tijd om het thuisfront mijn nieuwe look te showen. De kinderen waren het er snel over eens, liever met muts dan de Ellie Lust look! Ik ben het volledig met ze eens. Gelukkig ook hard gelachen.