Onvoorstelbaar

Vaker heb ik een foto van mezelf geplaatst in dit mooie blauwe gewaad. Meestal vlak voor één van de operaties. Deze is van afgelopen donderdag, rond zeven uur ’s avonds. Ik ben nog versuft van de narcose; heb net een spoedoperatie achter de rug. Te maf en te bizar voor woorden. Ik kan er nu over schrijven, ben inmiddels redelijk van de schrik en stress bekomen. Wat een dag was het.

Afgelopen donderdag voelde ik me helemaal niet lekker. Ik was wel opgestaan met de kids, maar ben na een half uur weer m’n bed ingestapt. Ik kon het niet duiden, voelde me gewoon heel slecht. Gelukkig werd ik pas om half elf opgehaald voor de bestraling. Ik had me enorm verheugd om Alma na lange tijd weer te zien. Plan was om na het kwartiertje bestralen samen te lunchen, bij te kletsen. Niet dus, ik wilde zo snel mogelijk weer naar huis, naar m’n bed.

Bij de radiotherapeutisch laboranten gaf ik aan dat ik me niet lekker voelde, dat m’n borst meer opgezet was dan de afgelopen dagen, meer vocht. Eerst bestralen en dan voor de zekerheid door naar de radiotherapeut (=bestralingsarts) zeiden ze. De radiotherapeut vond mijn borst er ook anders uitzien dan 2 dagen geleden; gedeeltelijk rood en meer vocht inderdaad. Ze stuurde me door naar de verpleegkundig specialist van plastisch chirurgie voor waarschijnlijk een antibiotica kuur. Prima dacht ik nog, kuur halen en gaan.

Niet dus. De verpleegkundig specialist gaf aan dat ik waarschijnlijk met spoed geopereerd moest worden. Dat het implantaat eruit moest om te kijken wat er gaande was in m’n borst. Beter gezegd in de holte onder m’n huid. Artsen noemen dat de “huid envelop”. Vind ik echt een stom woord. En als de boel ontstoken was, dat het dan niet mogelijk was een implantaat terug te plaatsen. M.a.w. dan zou ik plat wakker worden. WAT????? Ik kon het werkelijk niet bevatten, was in alle staten. Weer opereren, de 4e. Ik denk dat ik dat moment nooit meer vergeet. Het enige wat ik wilde was met een antibioticakuur terug naar bed.

De plastisch chirurg kwam. Ze bevestigde dat direct opereren de beste aanpak is. Mocht er een (beginnende) ontsteking zijn, dan ben je er op tijd bij. We hebben veel gepraat, ik heb veel uitleg gekregen over het hoe en waarom en heb heel veel vragen kunnen stellen. Er sloot nog een plastisch chirurg aan. Wat het complex maakte was dat vaststond dat ik hoe dan ook door moest met de bestraling, er was al genoeg vertraging door de andere operaties geweest Ik wilde het liefst naar huis en dan vrijdagochtend bepalen of een operatie nodig was. Langzaamaan kwam bij mij het besef dat ik beter die middag geopereerd kon worden. Dat de kans dat ik dan wakker zou worden met een borst (lees implantaat) in plaats van plat een stuk groter was. Poeh, wat een rollercoaster, niet normaal! Ook voor Alma was het heftig, zij ging even gezellig mee naar het AVL. Roy moest het op afstand aanhoren, ook mega zwaar.

Nadat het besluit gevallen was, volgde actie. Alles werd in werking gezet voor een spoedoperatie. Wow, wat komt daar veel bij kijken. De plastisch chirurg ging op zoek naar beschikbare implantaten. Een gebruikt implantaat mag namelijk nooit teruggeplaatst worden ivm infectiegevaar. Normaal gesproken worden die per vrouw op maat besteld in België. Geen tijd voor. Heel fijn dat er “wat passends” op de plank lag. Nog een keer meten en met de plastisch chirurg alles doornemen.

Rond 14.30 uur was het bed beschikbaar. Roy was inmiddels gearriveerd en de gesprekken waren net afgerond. Weer in het blauwe hemd, weer die OK onderbroek van gaas aan. Weer een pijl bij m’n linker borst, de medicatie slikken, vertellen wanneer ik geboren ben. Meteen volgde het telefoontje dat de OK beschikbaar is en dan ga je. Roy en Alma mochten mee naar de 2e verdieping en daar moesten we net als de vorige keren afscheid nemen. Wat een bizar gehaast afscheid, wat een tranen, wat een pressure cooker vol stress en emoties.

Goddank is de operatie goed verlopen; ik ben wakker geworden met borst. Er zat waarschijnlijk een beginnende ontsteking. Dat moet de kweek nog uitwijzen. Heel fijn dat er op tijd is ingegrepen en dat mijn signalen serieus zijn genomen. Zo’n borst zet het programma van heel wat mensen behoorlijk op z’n kop.

Deze donderdag heeft zich de afgelopen dagen regelmatig als een film in mijn hoofd afgespeeld. Stukken mis ik, andere delen weet ik nog haarscherp. Ik vind dat de artsen en verpleegkundigen waanzinnig gehandeld hebben. Het gesprek met mij is uitgebreid gevoerd. Ik heb voor m’n gevoel mee kunnen beslissen, heel belangrijk. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik in de afgelopen 9 maanden geleerd heb het gesprek met artsen te voeren. En hoe fijn is het om door een team van artsen behandeld te worden die luisteren en open staan voor alles wat een maffe patiënt als ik vraagt en roept.

De bestraling is gisteren weer begonnen. Eerlijk gezegd spannend en niet zonder risico’s, want na 4 dagen is de wond verre van hersteld. Ik heb wel besloten dat dit het is. Dit implantaat blijft rustig zitten. Vochtophopingen doen we niet meer aan en al helemaal niet aan ontstekingen. Nog 11 keer bestralen en dan rust in de tent, please!